12 Τρελές Οικογένειες μας εξομολογούνται τις πιο Ξεκαρδιστικές Ιστορίες τους! Με την 7η θα Τραβάτε τα Μαλλιά σας!

Ό,τι κι αν συμβαίνει στην ζωή, αυτοί οι άνθρωποι πάντα θα σε καταλαβαίνουν και θα σε στηρίζουν. Ναι, μιλάμε για την οικογένεια. Όσο μεγάλη, μικρή, γεμάτη ή ανολοκλήρωτη κι αν είναι, το σημαντικότερο είναι να υπάρχει αγάπη για όλους. Φυσικά, πάντα υπάρχουν συναρπαστικές ιστορίες για να μοιράζεστε με τους άλλους.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε μερικές …

Ό,τι κι αν συμβαίνει στην ζωή, αυτοί οι άνθρωποι πάντα θα σε καταλαβαίνουν και θα σε στηρίζουν. Ναι, μιλάμε για την οικογένεια. Όσο μεγάλη, μικρή, γεμάτη ή ανολοκλήρωτη κι αν είναι, το σημαντικότερο είναι να υπάρχει αγάπη για όλους. Φυσικά, πάντα υπάρχουν συναρπαστικές ιστορίες για να μοιράζεστε με τους άλλους.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε μερικές από αυτές:

Επανάσταση στους Διαιτολόγους! Χάσε Μέχρι 9 Κιλά σε 5 Μέρες!

«Το ύψος μου είναι 1,49 μέτρα και του άντρα μου 1,55. Ο μπαμπάς μου είναι 1,79. Επίσης, τυχαίνει να έχει μακρύ γένι. Όποτε έρχεται επίσκεψη, μας χαιρετά έτσι: “Γεια σας, αγαπημένα μου χόμπιτ!”. Κι ο άντρας μου απαντάει: “Χαιρόμαστε που σε βλέπουμε, Γκάνταλφ!”.»

«Η οικογένεια μου αποτελείται από 4 μέλη: εμένα, την γυναίκα μου και τις δύο κόρες μας. Πριν από μερικές μέρες, είχαμε έναν καβγά για το ποιανού σειρά ήταν να βγάλει βόλτα τον σκύλο. Τελικά αποφασίσαμε να το λύσουμε παίζοντας ένα παιχνίδι. Οι κανόνες ήταν απλοί: όλοι μένουν σιωπηλοί για όσο περισσότερο γίνεται – όποιος μιλήσει πρώτος, βγάζει τον σκύλο βόλτα. Όλα έδειχναν ότι θα ήταν ένας σκληρός αγώνας, αλλά μόλις ξεκίνησε το παιχνίδι, μία από τις κόρες μας πήρε σοβαρό ύφος και πήγε να ντυθεί, ξεκάθαρα για να βγάλει έξω τον σκύλο. Ετοίμασε τα πάντα, φόρεσε τα παπούτσια της, έβαλε το λουρί στον σκύλο και τον πήγε στην μπροστινή πόρτα. “Μπράβο σου, Polly!”, φωνάξαμε όλοι μαζί. Τότε, η Polly βγάζει το παλτό της και λέει “Την πατήσατε” με ένα χαμόγελο ικανοποίησης.»

«Κάθε πρωί, ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω είναι να φτιάξω πρωινό για την 5χρονη ανιψιά μου, την Anne. Το κάνω εδώ και έναν χρόνο και για να είμαι ειλικρινής, το έχω συνηθίσει. Με κάνει χαρούμενη. Τέλος πάντων, χτες το πρωί σηκώθηκα στις 8:30 αντί για τις 8:00 (είχα ρεπό, άρα έβαλα το ξυπνητήρι μισή ώρα αργότερα). Ως συνήθως, πήγα στην κουζίνα για να φτιάξω στην ανιψιά μου ομελέτα και τοστ. Φανταστείτε την έκπληξη μου όταν βρήκα ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, δύο σάντουιτς και ένα μπολ σπιτικό γιαούρτι να με περιμένουν στο τραπέζι. Τελικά, η Anne είχε μάθει ότι είχα ρεπό και αποφάσισε να μου κάνει μια όμορφη έκπληξη. Τα παιδιά ξέρουν πώς να σε ευχαριστούν.»

«Ξαφνικά μπαίνει στο δωμάτιο μου η μαμά μου και με διατάζει με σοβαρή φωνή, “Πήγαινε επιτέλους για ύπνο, παράσιτο!”.
Αναστατωμένος, αρχίζω να λέω ότι είναι ακόμη νωρίς για ύπνο. Ακούγοντας τα παρακάλια μου, η μητέρα μου λέει ότι δεν απευθυνόταν σε μένα, αλλά στον σκύλο της, που παίζει με τα παιχνίδια κάτω από το τραπέζι.
“Δεν είναι τέλειο;”, αναστενάζει η μαμά. “Κάνεις ό,τι μπορείς για να δώσεις στο παιδί σου αγάπη και προσοχή, αλλά αν πεις κατά λάθος μια κακιά λέξη, αμέσως νομίζει ότι απευθύνεται σε εκείνο!”.
“Δεν είναι μόνο το παιδί μας που αγχώθηκε με τα λόγια σου!”, φώναξε ο μπαμπάς από τον καναπέ. “Επιτέλους πήρα ανάσα κι εγώ!”.»

«Όταν ήμουν 5-6 χρονών, οι γονείς μου κι εγώ πηγαίναμε κάθε βράδυ σε ένα απομακρυσμένο χωράφι στην εξοχή. Ο μπαμπάς μου σταματούσε το αυτοκίνητο και περπατούσε στο χωράφι, κρατώντας ένα καλάμι ψαρέματος με ένα μικρό ξύλο στην άκρη. Δεν φαντάζεστε τι συνέβαινε μετά. Γυρνούσε το καλάμι πάνω από το κεφάλι του και έβγαζε ήχους που έμοιαζαν με ποντίκι. Μετά από λίγο, του χιμούσε μια κουκουβάγια. Μια πραγματική, μεγάλη κουκουβάγια! Ξανά και ξανά, προσπαθούσε να πιάσει το ξύλο με το ράμφος της. Αυτό μου έδινε την ευκαιρία να παρατηρήσω καλά το πουλί. Αναμφίβολα, χρωστάω την αγάπη μου για τα ζώα και την φύση στον μπαμπά μου. Και αυτές ήταν οι καλύτερες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας.»

«Πριν από λίγο καιρό, το αγόρι μου ήρθε να ζητήσει το χέρι μου από τους γονείς μου. Όταν τον άκουσε ο μπαμπάς μου, έπεσε στα πόδια του φωνάζοντας, “Ο σωτήρας μας!!!”.
Αργότερα, ο μπαμπάς μου μου είπε ότι του ήρθε η ιδέα γι’αυτό από ένα ανέκδοτο που είχε ακούσει όταν ήταν φοιτητής. Όταν τελικά εμφανίστηκε η ευκαιρία, δεν μπόρεσε να αντισταθεί!»

«Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο αδερφός μου, εγώ και οι οικογένειες μας (η γυναίκα και η 7χρονη κόρη του, ο άντρας και ο 11χρονος γιος μου) πήγαμε να επισκεφτούμε την μαμά μου που μένει στην εξοχή. Τα παιδιά βαρέθηκαν στο ταξίδι, κι έτσι αποφασίσαμε να σταματήσουμε στο κοντινότερο εμπορικό κέντρο και να τους αγοράσουμε νεροπίστολα. Τελικά αγοράσαμε κάτι τέλεια νεροπίστολα. Τα παιδιά πέρασαν τέλεια με τους παππούδες τους και απόλαυσαν την καλύτερη μάχη με νεροπίστολα!»

«Χτες το βράδυ, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται πώς γίνεται να μην μαλώνω ποτέ με τον άντρα μου; Όλες οι φίλες μου μαλώνουν τακτικά με τους άντρες τους. Και κρίνοντας από αυτά που λένε, οι καβγάδες αυτοί ξεκινάνε από μικρά, καθημερινά πράγματα.
Κοιτάζοντας το σαλόνι, παρατηρώ πολλά πράγματα που μπορούν να προκαλέσουν καβγά: βρόμικες κάλτσες και μπλούζες στον καναπέ, ψίχουλα, περιτυλίγματα γλυκών και άπλυτες κούπες στο τραπέζι, στοίβες τριχών στο χαλί, τζιν πεταμένα στις καρέκλες.
Αλλά σε αντίθεση με τις φίλες μου, τίποτα από αυτά δεν με θυμώνει.
Ο άντρας μου κι εγώ απλά συνεχίσαμε να καθόμαστε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου στην σχετικά καθαρή πλευρά του καναπέ και βλέπαμε την αγαπημένη μας σειρά.
Ναι, είμαστε δύο βρόμικα, ευτυχισμένα γουρουνάκια!»

«Ο άντρας μου, John, έχασε την μητέρα του σε μικρή ηλικία. Όταν με παντρεύτηκε, η μητέρα μου άρχισε να του φέρεται σαν να ήταν γιος της, επιθυμώντας να του δώσει λίγη από την αγάπη που είχε χάσει. Χτες το βράδυ, ο John κάλεσε εμένα, τους δύο γιους μας και την μητέρα μου σε ένα εστιατόριο. Εκεί, μπροστά σε όλη την οικογένεια, ευχαρίστησε την πεθερά του που ήταν τόσο απίστευτα καλή μαζί του.»

«Καθώς στεκόμουν στην ουρά στο ταχυδρομείο, η 5χρονη κόρη μου περνά την ώρα της χαζεύοντας τον πάγκο με τα περιοδικά. Ξαφνικά, γυρνά και μου λέει, “Μπαμπά, κοίτα! Έχει το περιοδικό Winx Club! Και έχουν την Stella στο εξώφυλλο!”. Ρίχνω μια ματιά στο πάγκο και απαντάω, “Αυτή δεν είναι η Stella, είναι η Bloom!”. Δύο νεαρές γυναίκες που στέκονται στην ουρά δίπλα μου γυρνάνε και με κοιτάνε έκπληκτες. Τι περίμεναν; Όταν ένας άντρας μεγαλώνει ένα κοριτσάκι, πρέπει να είναι ενημερωμένος!»

«Λατρεύω τους πεθερούς μου! Όταν ο πεθερός μου γρατσούνισε κατά λάθος την πόρτα το αυτοκινήτου, έκλεψε τα γυαλιά της γυναίκας του για να μην το δει.»

«Η 8χρονη κόρη μου έρχεται προς τα μένα αναστατωμένη. Παρατηρώ τα συναισθήματα στο πρόσωπο της καθώς αρχίζει να μου λέει την ιστορία της: “Μπαμπά, μόλις είδα μια τεράστια πεταλούδα στον δρόμο. Είχε πάρα πολλά χρώματα!”
Ανοίγει τα χέρια της για να μου δείξει πόσο μεγάλη ήταν. Αν την πιστέψω, τότε πρέπει να είχε το μέγεθος κοκκινωπού γερακιού.
“Όλα τα παιδιά την φοβούνταν! Κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει. Τότε κάποια αγόρια αποφάσισαν να την ζουλήξουν με ένα κλαδί, αλλά φοβούνταν να την πλησιάσουν!”
(Αρχίζει να χοροπηδάει ενθουσιασμένη.)
“Μπαμπά, μόνο εγώ δεν φοβόμουν! Πήρα ένα κλαδί και…”
Αμέσως έπαθα σοκ από την βιαιότητα της κόρης μου. Αλλά πριν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου για να πω: “Δεν πρέπει να κάνεις κακό στις πεταλούδες! Γιατί να θες να την σκοτώσεις;”, συνεχίζει:
“Πήρα ένα κλαδί και έδιωξα τα κακά αγόρια! Και μετά σκούντηξα την πεταλούδα για να γυρίσει σπίτι και να μην της κάνει κανείς άλλος κακό!”.»

Credit: brightside.me

Δημοφιλέστερες Ειδήσεις